UWAGA!!! - Od 02.11.2023r prowadzimy sprzedaż wyłącznie w formie elektronicznej.
Z dniem 31.10.2023r. Salon Meblowy w Łodzi przy ul. Rzgowskiej został zamknięty.
Zapraszamy obecnych i przyszłych klientów do składania zamówień poprzez e-mail lub telefonicznie
Telefony:
Obsługa klienta: +48 690 590 685
Stolarnia: +48 512 777 580
E-mail:
Witryna www:
Nasza stolarnia nieustannie pracuje i realizuje państwa zamówienia.
Zapraszamy i przepraszamy za utrudnienia.
Informacji dotyczącej naszej oferty, oraz zamówień w trakcie realizacji udzielamy pod nr. tel. +48 690 590 685
Rozwój meblarstwa w starożytności
W Grecji, po krótkim okresie wykorzystywania doświadczeń egip skich, rozwinęło się meblarstwo mające swój własny i indywidualny charakter. Meble greckie z reguły odpowiadały przeznaczeniu, zarów no pod względem technicznym (niezawodność działania i trwałość), jak i pod względem estetycznym. Odznaczały się one lekkością (fi zyczną i wizualną) oraz przydatnością do warunków użytkowania. W ich zdobieniu zachowywano umiar (rzeźby o motywach roślinnych i zwierzęcych, intarsja, inkrustacja). Duża różnorodność mebli grec kich, zwłaszcza do siedzenia, może świadczyć o dużym poziomie rze miosła meblarskiego. Grecy wykonywali taborety i składane stołki, lekkie krzesła, skrzynie, stoły i łoża. Posiłki spożywali w pozycji le żącej na łożu.
Cesarstwo Rzymskie opanowując Grecję przejęło również jej do robek w dziedzinie meblarstwa. Jednak z biegiem czasu meble rzym skie stawały się cięższe, bardziej monumentalne i wystawne, tracąc przez to na estetyce. Charakterystyczną cechą wnętrz z tego okresu była stosunkowo mała liczba ustawianych w nich mebli. Jeżeli cho dzi o ozdoby mebli, to i tu Rzymianie wzorowali się na dorobku grec kim. Natomiast ich własnym osiągnięciem jest zastosowanie w meb lach elementów toczonych i rzeźbionych, przeważnie w kształcie zwierzęcych łap.
We wszystkich epokach starożytności wykonywano stosunkowo dobrej jakości meble tapicerowane. Przykłady mebli antycznych, wy brane jako bardziej charakterystyczne pod względem konstrukcji i wy konania, przedstawiono na rys. 1.1.—1.6. i fot. 2 i 3.
Konstrukcje meblarskie starożytności charakteryzują się w zasa dzie korzystnym rozmieszczeniem poszczególnych części oraz stosun kowo poprawnymi rozwiązaniami połączeń tych części ze sobą. Już w tym okresie występują meble szkieletowe i skrzyniowe konstrukcji stojakowej, których zewnętrzne podzespoły są ukształtowane jako pły towe lub płycinowe. Elementy czy też podzespoły konstrukcyjne, za równo płytowe, jak i graniakowe, były wykonywane w tym czasie głównie z drewna litego, przeważnie jako prostoliniowe. W nielicz nych tylko przypadkach wykonywano elementy graniakowe krzywo liniowe. Na rys. 1.1—1.6 przedstawiono meble szkieletowe, zaś na fot. 2 i 3 — meble skrzyniowe. Do wyrobu mebli szkieletowych uży wano obok litego drewna pręty wiklinowe, metale (rys. 1.4 i -1.5) i kamienie (rys. 1.6). Stosowano też materiały tapicerskie (rys. 1.2). W konstrukcjach mebli z drewna stosowano elementy graniakowe pro stoliniowe i krzywoliniowe (rys. 1.1 i 1.3). Znane już są elementy krzywoliniowe wyrzynane_ (rys. 1.3 — nogi krzesła) oraz wyginane (rys. 1.3 — oparcie krzesła), a poza tym również elementy toczone i rzeźbione (rys. 1.2 i 1.4). Do łączenia ze sobą elementów stosowano złącza jednoczopowe, wieloczopowe (wczepowe) i łącznikowe (łączni ki drewniane i metalowe, kleje). Złącza kątowe, zwłaszcza narożni kowe, często w trakcie wykonywania opasywano lub wiązano kawał kami (paskami) mokrej skóry, która kurcząc się po wyschnięciu do brze je zaciskała. Siedziska lub leżyska mebli wyplatano łykiem, ko rzeniami, wikliną, paskami skóry bądź też pokrywano całymi płata mi skóry lub tkaniny. Okładziny i wkładki ozdobne naklejano na podłoże za pomocą klejów zwierzęcych lub kazeinowych.
Meble szkieletowe starożytności charakteryzują się w zasadzie logicznymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi. Można przypuszczać, że wytrzymałość i trwałość tych mebli była różna, niemniej nie wyda je się, by występowały w tym względzie jakieś zasadnicze uchybie nia czy niedomagania. Kształty i wymiary tych mebli (por. krzesło „Klismos” — rys. 1.3) wydają się potwierdzać, że problemy funkcjo nalne nie były pomijane czy lekceważone.
W starożytności meble skrzyniowe wykonywano wyłącznie albo niemal wyłącznie z drewna. Meble te stanowią jak gdyby prototypy skrzyń znanych i stosowanych do dnia dzisiejszego. Stanowią one też prototypy mebli o konstrukcji skrzyniowej, takich jak szafa, kredens, komoda itp. Na uwagę zasługują skrzynie przedstawione na fot. 2 i 3, o prostej konstrukcji.
W Egipcie skrzynie zbijano z desek i przykrywano wiekiem, czę sto dwuspadowym. Zdobiono je zwykle płaskorzeźbą i inkrustacją. W Grecji i Rzymie wykonywano skrzynie drewniane z szufladkami, niekiedy także skrzynie z metalu i marmuru. Skrzynia przenośna po kazana na fot. 3 jest wykonana z sześciu warstw drewna (forniru). Kierunki przebiegu włókien w przyległych warstwach są do siebie prostopadłe, jak we współczesnej sklejce. Warstwy te są połączone klejem zwierzęcym.
Na rys. 1.7 i 1.8 przedstawiono szkice ówczesnych warsztatów stolarskich. Pierwszy z nich obrazuje warsztat egipski wg malowidła z 1450 r. p.n.e., znalezionego w grobowcu egipskiego namiestnika, drugi przedstawia warsztat z okresu Cesarstwa Rzymskiego wg ry sunku na naczyniu szklanym, znalezionym w katakumbach rzymskich. Na rys. 1.8 pokazano narzędzia z okresu starożytności m.in. strugnice — podstawowe stolarskie narzędzie bierne, jak również strugi — reprezentujące grupę narzędzi czynnych. Dobrze ukształtowane strugi stosowali już starożytni Grecy, od których przejęli je Rzymianie, a następnie udoskonalili. Na rys. 1.9 przedstawiono strug rzymski, zna leziony nad Renem, pochodzący z czasów gdy tereny nadreńskie były pod panowaniem rzymskim. Należy sądzić, że niemal wszystkie sto sowane obecnie proste rodzaje obróbki, jak skrawanie, gięcie, łącze nie czy wykończanie stolarskie i tapicerskie, były znane już ówczes nym meblarzom.
Antyczne meblarstwo stało się niewyczerpanym źródłem inspi racji dla meblarstwa Europy, a charakterystyczne kształty mebli an tycznych, zwłaszcza greckich i rzymskich — prawzorami wielu me bli następnych epok.
