Meble romańskie były z reguły ciężkie, masywne i prymitywne. Części tych mebli wykonywano zazwyczaj jako prostoliniowe i łączono je ze sobą pod kątem prostym. Świadczy to o nieuwzględnianiu w konstrukcjach meblarskich anatomicznych kształtów budowy człowieka zwłaszcza w meblach do siedzenia. Do szczególnie charakterystycznych mebli tego okresu można zaliczyć przede wszystkim skrzynie wykonywane zazwyczaj z ciosanych bali, wzmacniane okuciami, zdobione rzeźbą o motywach geometrycznych, a także krzesła, ławy i stoły wykonane zwykle ze świerkowych lub dębowych bali łupanych i ciosanych, albo też słupków toczonych. Największej zmianie uległy w okresie romańskim łóżka. Z wąskich sof z wezgłowiem przekształciły się w płytkie skrzynie umieszczone mniej więcej w połowie wysokości nóg (słupków) ustawionych w narożach. Przedstawione na fot. 4—5 meble z tego okresu charakteryzują się cechami typowymi bardziej dla konstrukcji ciesielskich niż stolarskich. Wchodzące w skład tych konstrukcji elementy główne (nośne) są wykonane z drewnianych graniaków o dużych przekrojach, zaś elementy uzupełniające z grubych desek. Elementy te są łączone ze sobą złączami jednoczopowymi typu ciesielskiego oraz łącznikami drewnianymi i metalowymi.

 

Romańskie konstrukcje meblarskie w swym ogólnym zarysie odznaczają się cechami podobnymi do cech konstrukcji meblarskich poprzednich epok, zwłaszcza bizantyjskich. Są one jednak z reguły bardziej prymitywne.